Rada nadzorcza fundacji
«

Witek Bereś

Dzień, w którym uwierzyłem, że świat ma sens...

.... cała moja prehistoria ginie w pomroku dni, które udowadniały, że świat ma sens. Może to była moja walka bokserska z dziadkiem? Srebrne dziesięciozłotówki z Piłsudskim odnalezione w komodzie babci? Wieczorny spacer z mamą i tatą nad morzem? A może pierwsza konstatacja, że dziewczynki w dole wyglądają inaczej niż chłopcy i nie jest to złe, lub pierwszy smak piwa  smakowało jak lekarstwo, ale ja wiedziałem, że lekarstwa dla zdrowia są potrzebne.
To budujące, że i dziś dni ukazujących sens świata mi nie brakuje.

Optymista to...

...to kibic polskiej drużyny piłkarskiej - co roku z tą samą głupią nadzieją siada przed telewizorem...

Gdy akurat nie pracuję, trwonię czas na…

Nie umiem trwonić czasu, to  być może wielka wada. Jak mam wolny czas, wymyślam nową rzecz, która da mi frajdę i kasę : )

Producent filmowy i telewizyjny, scenarzysta, dziennikarz. Nagrody: Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (1989), Fundacji POLCUL (1988), Ministra Kultury (1998), Nagrodę Prezesa Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (1999), Nagrodę Główną Sieci Empik w kategorii wydarzenie literackie (2008).
W latach 198289 prowadził podziemne pismo „Prominieści”. Nazajutrz po pierwszych wolnych wyborach w czerwcu 1989 zaczął oficjalną pracę w „Tygodniku Powszechnym”. W następnych latach współpracował ściśle z Radiem RMF, był szefem publicystyki w TVP, a także felietonistą „Gazety Wyborczej”.
Od roku 1997 współprowadzi firmę „Bereś & Baron Media Productions”.
Autor bądź współautor kilkunastu książek, m.in.: „Tylko nie o polityce” (Instytut Literacki, Paryż 1989), „Generał Kiszczak mówi prawie wszystko”, „Gliniarz z Tygodnika” (1991), “Gra w Kraków. Przewodnik po klimatach Krakowa” (1997), „Onyszkiewicz – ze szczytów do NATO” (1998), „Trzecia Rzeczpospolita od płota do płota, czyli Zoszczenko wiecznie żywy” (1999), „Czwarta władza. Najważniejsze wydarzenia medialne III RP 1989–99” (2000), „ks. Stanisław Musiał – duchowny niepokorny” (2006), „Kapuściński: Nie ogarniam świata” (2007), “Marek Edelman. Życie. Po prostu” (2008).